Special Edition: Ultieme Defender?

Iedereen heeft z'n eigen mening en over smaak valt niet te twisten, en dat weten we zeker binnen de club. Vraag de eigenaar van een Land Rover wat z'n ultieme auto is, dan krijg je waarschijnlijk een antwoord zoals: “de mijne”. Je bouwt een relatie op met je auto; je beleeft samen avonturen, je gaat onmogelijke uitdagingen aan en, als het mis gaat, ben je gereed met het uitdeuken, repareren en onderhoud. Het voelt aan als 'eigen' en de auto van een ander is 'm dan 'nét effe niet'. Hoe is het dan om een splinternieuwe Defender te rijden? Hoe 'voelt' dat aan?

Mijn referentie is wel een tikje 'offroad' vanuit het oogpunt van de ervaringen met onze 90, geboortejaar: 1985, 200tdi'tje onder de motorkap en lekker 'basic'. Wij hebben de nodige uren in Fúrstenau doorgebracht, lieren gemonteerd, dikke banden, assen aangepast, Challenge gereden (en pittig jonge...), motor laten verzuipen in het ijskoude Poolse water, kilometers door steile bergen gezweet (letterlijk), zelf meerdere pogingen tot sleutelen gedaan enz, enz... Herkenbaar, toch...?Wij kregen de kans om een splinternieuwe auto te rijden tijdens een beurs van de schietvereniging waar wij mensen een introductie gaven van de Defender en ze een parcourtje lieten rijden. We kregen twee Defenders mee van Jacob Schaap (samen met Furness, Zwolle aanwezig – georganiseerd door Gerald Schoots). Eentje grijs met de Sawtooth velgen en de andere direct herkenbaar als de Special Edition (ofwel wat ik herken als 'Rough') in de kleur Nara Bronze die steeds mooier werd naar mate de dag vorderde.“Het zal wel meevallen...”, dacht ik toen ik vroeg op de zondagochtend achter het stuur kroop. Het was fris maar de zonnetje maakte langzaamaan z'n opkomst letterlijk voelbaar. 'Starten-lopen' is de bekende kreet, dus ik draai de sleutel om en... hoor niet veel gerammel. De 2,2 Tdci is erg stil, zeker vergeleken met onze Tdi die aan iedereen aankondigt dat ie wakker is! Een zesbak onder de rechter hand en heel beschaafd trekken we op en rijden richting Dorhout Mees waar de Nederlandse Hubertusdagen plaats vinden.

Jammer genoeg is de ritje erheen veels te kort - maar een dik half-uurtje. Het is voor ons deze keer een 'thuis-wedstrijd' vooral als je weet dat we gewend zijn om naar Zeeland en Limburg te rijden voor een evenement. Wat opvalt is dat er veel koppel is onderin. Als iemand tegen je zegt dat een Defender niet vooruit is te branden? Laat ze dan achter het stuur van deze auto kruipen!De radio is zelfs goed hoorbaar, het kacheltje doet het prima (even testen uiteraard) en de stoel zit bijzonder goed! Het geluid dat het meest aanwezig is komt van de Wranglers van achter je rechter oor (grijs-kenteken), alhoewel ik vermoed dat het meer aan het profiel van de banden ligt ('Wrangler' zegt genoeg toch?). Wat me opvalt is dat de dashboard heel goed is geintegreerd en alles voor het grijpen  ligt– het is tenslotte een Defender dus je zit wel krap, maar ik had niet het idee dat ik de stoelrailverlengers uit ons eigen auto wilde gaan slopen. Wat ook opviel is de aanwezigheid van verwarmde stoelen en airco. Over luxe gesproken... (maar niet getest).Voor ik het wist waren we al ter plekke. De zon begint te warmen en als ik omhoog kijk is de lucht blauw. Een perfecte dag dus. Wij staan opgesteld op de parkeerplaats en samen met een aantal anderen van de dealer uit Zwolle tellen we vier Defenders met bijrijder. De bedoeling is dat bezoekers een parcourtje kunnen rijden onder begeleiding. Dit bevindt zich achteraan op Dorhout Mees, een klein terreintje dat zich tussen de schietbanen en een volwaardige golfbaan bevindt. Als je Axel kunt voorstellen, maar dan een kwart zo groot, dan ben je al aardig in de richting. Dankzij Rob Mieras is er toch een leuk parcours uitgezet, het is maar hoe creatief je bent en hoe je met weinig middelen iets leuks kunt maken. Een beetje zoals het Land Rover gevoel...We zijn hier niet om de terreinvaardige eigenschappen van de Defender te bespreken, vooral met de toevoeging van traction control, maar liever de mensen die komen aangewandeld - soms met een jachtgeweer open-geknikt over hun schouder – om te informeren of ze mee mogen rijden. Onder andere zijn er de echte kenners die al eerder een Defender hadden, Range Rover bezitters die benieuwd zijn hoe zo'n auto rijdt, bestuurders van 4x4's van een andere merk en merendeels mensen die nooit van het asfalt zijn verdwaald, laat staan in een Defender hebben gekropen – die zijn uiteraard het leukst.

“Tuurlijk”, zeg ik en gooi nonchalant de sleutels naar ze terwijl ik gebaar dat ze naar de bestuurderskant moeten lopen terwijl ik naast ze plaats neem op de bijrijders stoel. “Echt? Mag ik rijden?” klinkt het verbaasd.En dat is nou net de bedoeling - laag drempelig, leuk, spannend en enthousiasme creëren. Wellicht het grote verschil tussen Land Rover en menig andere automerk is dat er zeer gemakkelijk wordt om gegaan met het 'materieel' – het gaat tenslotte om het gevoel.Ten eerst moet je ze op hun gemak laten voelen achter het stuur - het is en blijft een icoon, zo'n Defender, en voor velen is dat zelfs een beetje intimiderend. Maar, ja, je laat ze gewoon een stukje rijden en dan merken ze vanzelf dat 'ie erg gemakkelijk van z'n plek komt. Behalve de draaicirkel, daar had iedereen moeite mee. Eerder insturen en anticiperen voorkomt te veel steken en achteruit rijden. Dat weten we inmiddels als lid van de club, maar voor de gemiddelde leek op straat is het even wennen...

Ook achter het stuur hebben ze meestal de neiging om de stoel nog verder naar achter te willen verstellen, maar dat gaat niet... We hadden eentje die zelfs niet achter het stuur van de 90 plaats kon nemen (grijskenteken met schot). Hij kon er niet in! Hij was een forse man tegen de twee meter lang, en z'n knieën konden niet onder het stuur door. Je zag een blik van teleurstelling op z'n gezicht en er gingen waanzinnige ideeën door mijn hoofd: geef me een schroevendraaier dan haal ik de stoel eruit of ik demonteer het stuurwiel totdat 'ie erin zit! Gelukkig kwam een 110 net op tijd terug om zijn jongensdroom waar te maken voordat we lange, ingewikkelde verklaringen moesten afleggen aan de dealer...Hoe dan ook, het was druk. En erg gezellig. De enthousiasme straalde ervan af en het was leuk om gasten te begeleiden die nog nooit in het terrein zijn geweest. Steeds weer uitleggen: “Stop. Zet 'm in de 'laag'. Nu koppeling langzaam op laten komen. Voel je het grijppunt? Nu rem los en laat de motor het werk doen. Eerder insturen. Laten vieren. Niet te veel gas. Voet van de koppeling. Enz....” Een paar keer vroegen ze zelfs na afloop: “wat kost het ritje?” Ik had ik zo een paar Euro kunnen verdienen. Ja, echt? Nee, het is gratis... Ze boden het wel aan en het geeft wel aan hoe leuk het was voor iedereen en tenslotte gaat het om het gevoel, het enthousiasme overbrengen, om te laten zien dat Land Rover méér is dan alleen maar een auto. Het gaat om een beleving, een lifestyle, iets dat je moeilijk kunt verklaren aan een ander. Laat ze dan even rijden en dan valt ineens het kwartje. En de virus is overgebracht...Aan het begin vroeg ik of dit de ultieme Defender is? De antwoord daarop is eigenlijk niet zo heel belangrijk. Iedereen heeft zo z'n eigen mening erover: de een wil een ex-leger uitvoering, de ander wil brede banden en soms wil je'm gewoon paars schilderen. 'Voor elk wat wils', en als je om je heen kijkt zie je dat iedere auto in de club anders is. Waarom zou de Special Edition wél de ultieme Defender zijn, hoor ik je vragen? Nou, de charme en karakter zijn nog duidelijk aanwezig - het blijft onmiskenbaar een 'oer' Land Rover, maar wel eentje van 'deze (moderne) tijd'. Het is nu wel luxer (relatief gezien) en verfijnder (hoe ver kun je gaan in de evolutie van zo'n auto en veel beter dan dit wordt erg moeilijk) en zou ik ook het woord ´geraffineerd´ mogen gebruiken in dezelfde zin? Met een zacht brons kleurtje, bijzonder vette velgen, zwart dak en een perfecte 'houding' dat nét het midden houdt tussen functie en 'bling'? Het oogt in elk geval niet verkeerd...Dit is hoe Land Rover zélf de Defender ziet anno 2013, en wie zijn wij dan om hun in het ongelijk te stellen? Na zestig jaar heb je wel een idee...Het enige dat ik kan bedenken na een lange dag, met een grijns op m'n gezicht, is of ik wel té ver het terrein in wil met zo'n mooie auto...Ik ben sowieso al aan het sparen voor een extra parkeerplaats...

Type artikel: 

     

Kortweg LRCH is een vereniging van liefhebbers van het Engelse merk Land Rover ... 

Gebruikerslogin